เราใช้คุ๊กกี้บนเว็บไซต์ของเรา กรุณาอ่านและยอมรับ นโยบายความเป็นส่วนตัว เพื่อใช้บริการเว็บไซต์ ไม่ยอมรับ
L.Wilson's Childhoodwallflowerblu
#14145b


  • 1999


    ลีวาน วิลสัน ชอบคุ้กกี้รสโอริโอ้มากกว่าเด็กทุกคนบนโลก  ลีลีฟเอ่ยเช่นนั้นกับแม่ 


    เธอชอบนั่งมองแก้มขาวจ้ำม่ำขบเคี้ยวขนมหวานเหล่านั้น, ชิ้นแล้วชิ้นเล่า เธออดทนมากพอ ก่อนจงใจแย่งมาสักชิ้น ให้เด็กตรงหน้ามีเวลาต่อล้อต่อเถียงสมกับเป็นเด็กผู้ชายขี้แย แต่ก็ต้องประหลาดใจ เมื่อดวงตาสีเฮเซลทอดมองผู้เป็นพี่ ที่อาจไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอใช้ชีวิตอยู่ในบ้านด้วยในฐานะอะไร พร้อมหัวเราะร่วน ไม่วายแบ่งคุ้กกี้รสหวานให้กับเธอครึ่งหนึ่ง แม้ปลายลิ้นน้อย ๆ จะละเลียดครีมส่วนกลางออกเกือบหมด แต่ก็ยอมประกบแผ่นบนและล่าง รวมหนึ่งชิ้นถ้วนเข้าหากัน — เหลือให้เธอ, ทั้งอย่างนั้น

     


    กว่าจะรู้ตัวก็ตอนวิ่งไปบ้วนปากที่ห้องน้ำตามคำตักเตือนของแม่ เศษครีมขาวของโอริโอ้ติดอยู่เหนือริมฝีปาก  เพียงแค่เห็น, ลีลีฟลอบยิ้มกับเงาสะท้อน แม้จะล้างคราบครีมขาวจนหมดแล้ว

     

     


    ลีลีฟเคยทะเลาะกับลีวานอยู่ไม่กี่ครั้ง โดยเฉพาะเมื่อน้องชายอายุย่าง 4 ขวบ เขากลายเป็นเด็กช่างหาคำตอบ และค่อนข้างเอาแต่ใจ สีชอล์กที่ลีลีฟบรรจงจัดเรียงให้สมมาตรกลับดูผิดรูป แปลกต่างเมื่อเธอกลับมาจากโรงเรียนคืนหนึ่ง รวมถึงงานศิลปะที่เธอภาคภูมิใจนำเสนอ ได้กลายเป็นผลงานจิตรกรรมของลีวานไปแล้วอีกครึ่งหนึ่ง ส่วนคนยุติเหตุการณ์ก็มักจะเป็นตัวเธอเองเสมอ เพราะคำเตือนของแม่ เป็นพี่ต้องเสียสละ — ถึงประโยคต้นทางจะหมายถึงเสียสละกระทั่งเวลาชีวิตส่วนตัว รวมถึงของรักของหวง บางทีเธอก็น้อยใจที่ความหมายแฝงของแม่คงหมายถึงชีวิตของเธออยู่ในถ้อยคำด้วย ขณะเดียวกัน, พ่อมักแฝงตัวเป็นศัตรูฝ่ายตรงข้าม ท่ามกลางเสียงเจื้อยแจ้วจากรายการทอล์กโชว์ เขาทรยศต่อคำปรามของแม่จนหมดสิ้น และเติมเต็มชิ้นส่วนข้างในของลีลีฟเกือบจะเต็ม  พี่น้องหมายถึงไม่ทิ้งกันต่างหาก และสิ่งสำคัญพื้นฐานสำหรับมนุษย์ก็คือความเท่าเทียมนะที่รัก  


    พ่อเคยเป็นความชัดเจนไล่เรียงไปจนถึงความด่างพร้อยสลับกันอยู่ร่ำไป เป็นความสัมพันธ์ที่ลีลีฟพอจะอนุมานความรู้สึกที่มีต่อพ่อได้ ณ ขณะนั้น  


    สำหรับลีวานเขาคงเป็นประเภทหลัง

     



    พ่อทำหน้าที่แบกรับความหวังของครอบครัว เขาทำงานหนัก และผลของการกระทำก็มอบอาการเจ็บปวด อย่างกล้ามเนื้ออักเสบเป็นรางวัลให้แก่เขาอยู่พักหนึ่ง ลีลีฟไม่เคยเห็นพ่อดื่มหนัก ยกเว้นมีงานเฉลิมฉลอง พอเหมาะกับคำบอกกล่าวของแม่ฤดูใบไม้ผลิคืนหนึ่ง, คุณก็ดื่มมันทุกวันซะสิ เดาคร่าว ๆ จากน้ำเสียงผ่านประตูห้องนอนกั้นฉากกับห้องนั่งเล่น พ่อกลับดึก และไร้ซึ่งสติสัมปชัญญะทั้งหมดเท่าที่จะประกอบกันเป็นตัวพ่อ หลังกลับจากที่ทำงาน พักนี้เขาถูกแม่รบกวนด้วยถ้อยคำรูปแบบเดิมเกือบจะทุกวัน แม่ก่นว่า ราวพ่อจะเสพติดมันเข้าเส้นเลือดทุกวัน และกลายร่างเป็นปีศาจที่เราไม่รู้จัก แต่สุดท้ายพ่อก็เก็บสัมภาระย้ายออกไปลำพัง เพื่อพิสูจน์ว่าคำบอกเล่าของแม่มันถูกต้องแค่ไหน

     


     

    ลีลีฟตอบคำถามของลีวานแทนแม่ที่ออกไปทำงานในเช้าวันศุกร์  พ่อไปแล้ว พี่ไม่แน่ใจว่าเขาจะกลับมาไหม เพราะเขาไม่ลืมอะไรเลย ยกเว้นพวกเรา 



Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in