คุณและเธอคุยกันในวันศุกร์ร่วมรักกันในวันเสาร์ จากกันในเช้าตรู่วันอาทิตย์

หนึ่งห้วงหายใจระหว่างวัน คุณและเธอต่างมีคนรัก

จันทร์ที่ห่วงหา อังคารที่หึงหวงพุธที่กระวนกระวาย พฤหัสที่กลายเป็นคนแปลกหน้า

คุณและเธอคุยกันในวันศุกร์ร่วมรักกันในวันเสาร์ จากกันในยามบ่ายวันอาทิตย์

จันทร์ที่ห่วงหา อังคารที่หึงหวงพุธที่กระวนกระวาย พฤหัสที่กลายเป็นคนแปลกหน้า

หนึ่งห้วงหายใจระหว่างกันคุณและเธอต่างมีคนรัก

ก่อนความสัมพันธ์จะฆ่ากันและกันคุณและเธอทำสัญญา

แช่แข็งความปรารถนาของกันและกัน

หลบสายตาที่เคยจดจ้องกัน

หลีกลี้จากทุกหลืบเร้นที่ราตรีจะส่องถึงจนจูบสุดท้ายนั้นเองที่สัญญาถูกฉีกขาด

ภูเขาน้ำแข็งพังทลาย

ราตรีได้พบคุณ อรุณรุ่งก็เช่นกัน

นาฬิกาที่ชื่อความลับได้ทำงาน

ความลับที่คุณไม่ต้องการแบ่งปัน

ขอเพียงเสียงกระซิบของพื้นที่เพื่อให้ได้รักเธอ

สองร่างที่เปลือยเปล่า พยายามห้ามแสงตะวัน

แต่รูมเซอร์วิสได้เคาะประตูห้องแล้วอย่าสายกว่านี้เลย

ราตรีได้พบคุณ อรุณรุ่งก็เช่นกัน

นาฬิกาที่ชื่อความจริงได้ทำงาน

สุดสัปดาห์หลงทางได้จบลงแล้วไม่ใครก็ใครต้องจบมัน เธอบอก คุณนิ่งเงียบ

คุณนิ่งเงียบ เธอถือว่านั่นคือคำตอบ เธอบอกคุณนิ่งเงียบ

คุณไปอยู่กับคนของคุณเธอก็มีชีวิตในส่วนของเธอ

ไม่ใครก็ใครก็ควรต้องจบ เราก็แค่ชั่วครู่ยามหนึ่งเท่านั้นเธอก็เช่นกัน เหมือนฤดูหนาว เหมือนดอกไม้ไฟ เธอบอก มันไม่ยาวนานไม่ยาวนานเท่าคนรักของคุณ

มันคือธรรมชาติคือลมหนาวที่ผ่านมาให้ชื่นฉ่ำหัวใจ แค่นั้น ความลับแสนชุ่มฉ่ำ ความลับที่ฉ่ำชื้น

ความลับของคุณและคนอื่น

พลุสุกสกาว สว่างวาบและหายไปทิ้งแสงไว้เมื่อคราวกะพริบตา

ก่อนสลายไป

ไม่ต่างกัน

คุณและเธอเจอกันในเดือนตุลาคมจบลงในปลายมกราคม

นี่คือฤดูกาลของคุณ

สุดสัปดาห์ที่หลงทางได้ผ่านไปแล้ว

มีเช้าที่ยาวนานและมากมายเหลือเกิน

มียามค่ำเพียงคืนมืดดับกระสับกระส่ายเพลงผีสิงวนพร่ำร่ำร้องอยู่ในหัวรอคอยบ่อน้ำตาทะลักล้นเพียงหยดเดียวที่เนิ่นนานเกินไป

กินบทเพลงพญาโศกแทนมื้อข้าว

ดื่มแดกเหล้าคล้ายพายุทะเลทรายของความไม่มีอะไรที่ไร้ความหมายนั่งรอให้เม็ดทรายไร้ความหมายนั้นดับสลายไปเอง

สุดสัปดาห์ที่หลงทางได้ผ่านไปแล้ว

ปลิวไปกับสายลมกรรโชกหนาวเย็นยามสาย

และจากไป และจากไป

ก่อนวิหารเพิงหมาแหงนล่มสลายก่อนหอคอยงาช้างจะผุพัง

ก่อนการพังทลายลงของการคิดถึงแล้วอีกครั้งอีกครั้ง อีกครั้ง อีกครั้ง อีกครั้ง อีกครั้ง

คือฝันร้าย คือสะดุ้งตื่นคือเหงื่อที่โชกชุ่มเวลาตีสามเนิ่นนาน คือฝันร้ายอันเนิ่นนาน

ยาวนานกว่าการบรรจงมองใบหน้าเธออย่างตั้งใจจนลืมตัว

ยาวนานกว่าการเสยผม หลับตาเลียริมฝีปากเล็กน้อย ก่อนจะดูดดื่มทุกน้ำตาในตัวคุณ ในร่างเธอ ในตาเธอ ในตัวเธอ

ยาวนานกว่ารอยจูบก่อนจะขึ้นคร่อมร่างคุณ

ยาวนานกว่ารสแอลกอฮอลที่ลอยมากับลมหายใจ

ยาวนานกว่าแสงในตู้เย็นที่มีเบียร์เย็นจัดเปิดค้างคืนและน้ำเปล่าฟรีสองขวด

ยาวนานกว่ารอยยิ้มเขินอายที่คุณได้พรากมันไป

ยาวนานกว่าเจอกันใหม่นะ

ยาวนานกว่าไม่เจอกันดีกว่า

ยาวนานกว่าวันนี้ดื่มที่ไหนนะ

ยาวนานกว่าไม่เจอกันอีกเลยจะดีกว่า

เต็มใจ ถ้าเจอกันในความแปลกหน้า

เจอกันใหม่ ในเวลาใหม่ที่ไม่รู้เมื่อไรในความแปลกหน้าต่อกันดีกว่า ไปใช้ความสัมพันธ์ให้ดีเหมือนเดิม

ไม่มีอีกแล้ว คุยกันในวันศุกร์ร่วมรักในวันเสาร์ จากกันในดึกค่ำวันอาทิตย์

ไม่มีคำว่าเจอกัน เพราะเราจะไม่เจอกันอีก

เสียงสุดท้ายของคุณและเธอ คือเสียงสัญญาณโทรศัพท์แสบแก้วหู

สุดสัปดาห์ที่หลงทางจบไปแล้ว

จุดจบที่ยาวนานกว่าชาติหน้าตอนบ่ายบ่าย

สุดสัปดาห์ที่ปาดทิ้งไปกับกระดาษชำระ

รวมอยู่ในถุงดำ

แม่บ้านห่อถุงขยะ

และคุณเช็คเอาท์ คืนกุญแจ