เราใช้คุ๊กกี้บนเว็บไซต์ของเรา กรุณาอ่านและยอมรับ นโยบายความเป็นส่วนตัว เพื่อใช้บริการเว็บไซต์ ไม่ยอมรับ
แด่คุณนะ...แด่คุณPasu Intara
เปนปีที่ : 17 ธันวาคม 2567

  • เริ่มต้นด้วยคำว่าเปนปีที่

    เปนปีที่ไม่ต่างไปจากเดิมมีทั้งเรื่องดีมากและพีคมากให้ดื่มด่ำระหว่างทาง

    เปนปีที่เร็วมาก มากจนเกินไปเหมือนเพิ่งจับฉลากได้แอนดรอยด์ทีวีเมื่อไม่นานมานี้แต่แล้วทีวีเครื่องนี้ก็ใกล้จะถึงเวลาของมันแล้วนั่นเปนสัญญาณบอกว่าใกล้จะครบปีอีกแล้ว

    เปนปีที่เจอทั้งความโชคดีในวันที่ดวงเหี้ยเจอทั้งดวงเหี้ยในวันที่ดี มีเรื่องราวให้หัวเราะจนสุดตัวก่อนที่วันต่อมาจะเจอเรื่องแย่แย่จนไม่อยากขำ เจอตั้งแต่หมาไล่เห่าเพราะคนข้างข้างจามดังจนถึงกะเพราเมนูเดียวกันแต่จานเรามีแต่หนังไก่

    เปนปีที่พูดคำว่า 'ว่างครับ รับงาน' กับเวลาของงานที่ได้รับมอบจนกินชีวิตส่วนตัว

    เปนปีที่พูดคำว่า 'เดี๋ยวค่อยทำ' กับชีวิตส่วนตัวมากเกินไป จนจะหมดปีผ่านไป งานที่สัญญากับคนนั้นคนนี้ว่าจะร่วมสนุกด้วยก็ผ่านวันเวลาไปจนกลายเปนงานที่คั่งค้างอยู่ในความนึกคิดทั้งเวลาก่อนตื่นและหลังจากหลับไป

    เปนปีที่เขียนอะไรไม่ออกเลยไม่ว่าจะด้วยการเค้น คั้น หรือนั่งนิ่งนอนรอคำออกมาระหว่างการเยี่ยวก็ไม่ช่วยอะไร

    เปนปีที่สิ่งที่เขียนออกมาจากการเมามายจะจดใส่สมุดบันทึก'drunk diary' แต่จนแล้วจนรอดก็เมาจนลืมเขียนทุกที่

    เปนปีที่เขียนออกมาจากการเมามายเปนส่วนใหญ่แต่บทเหล่านั้นก็ไม่ต่างอะไรกับขยะกากเดนจนคำเหล่านั้นได้กลายเปนตัวเราที่เมาจนแก้ผ้าและนอนโซฟามีอาหารที่ซื้อมาช่วงที่ไม่ได้สติกองอยู่บนพื้นอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว

    เปนปีที่ได้กระโจนไปร่วมสนุกในงานแสดงภาพอะไรสักอย่างซึ่งได้เปิดพรมแดนอีก ด้านของเราคือการถ่ายภาพแต่ความสุขเหล่านั้นก็แค่ประเดี๋ยวประด้าวเพราะเมื่อเปิดไลน์มาขอบคุณคนในฝ่ายที่อนุญาตให้ลูกจ้างอย่างกูออกก่อนเวลาเพื่อมาดูงานตัวเองนะคร้าบไลน์แจ้งมอบหมายงานในวันจันทร์ก็เด้งเข้ามาก่อนนั่นแปลว่ามึงต้องรีบซึมซับบรรยากาศวันนี้เอาไว้ให้มากที่สุด เพราะวันอาทิตย์มึงต้องรีบกลับเข้าโหมดคนทำงานได้แล้ว

    เปนปีที่บางวันก็ลืมไปว่าวันนี้วันอะไรเพราะทุกวันมีแต่งานเช้างานค่ำวันนี้ต้องรีบนอน พรุ่งนี้มีงานบ่าย เสร็จงานบ่ายมีงานงอกต้องอยู่ถึงค่ำและวันพรุ่งนี้ก็มีงานเช้าที่รออยู่ และวันนั้นคือวันหยุด

    เปนปีที่งานไม่เยอะ แต่ก็ไม่น้อยและมาอย่างสม่ำเสมอ จนหลายครั้งมันเริ่มลืมชีวิตอีกด้าน ความร้าวรานอีกด้านความรู้สึกต่างต่างได้ถูกกดถูกข่มไว้ด้วยการลืมตาขึ้นมาหยุดนาฬิกาปลุก และใช้กิจวัตรประจำวันเหมือนเช่นทุกวัน

    เปนปีที่งานไม่เยอะ แต่ก็ไม่น้อยและมาอย่างสม่ำเสมอ จนหลายครั้งมันกินเวลาชีวิตส่วนตัวไปส่วนหนึ่งบางวันเข้างานตามเวลาแต่อยู่จนค่ำ รุ่งเช้ามีงานต้องตื่นก่อนเวลากลับมาทำงานที่ค้างจนค่ำเท่าเดิม จนกระทั่งวันหนึ่งร่างกายเริ่มประท้วง

    เปนปีที่ตื่นมาแล้วปวดกราม หนังตากระตุกผื่นขึ้นตามแขนอยู่เกือบเดือน ลมพิษเรื้อรังจากฤทธิ์ของการที่บางวันเข้างานตามเวลาแต่อยู่จนค่ำ รุ่งเช้ามีงานต้องตื่นก่อนเวลานั่นเองที่ร่างกายได้ประท้วง

    เปนปีที่ต้องพึ่งยานอนหลับเพื่อปรับการนอน

    เปนปีที่หลังจากนั้นย่าได้ย้ายที่นอนไปอยู่ห้องส่วนตัวหลังจากที่แกได้กลายเปนเด็กซนมากคนหนึ่งโดยสมบูรณ์แล้วหลังจากนั้นทางบ้านก็ได้เริ่มถมพื้นบ้านให้สูงกว่าระดับน้ำที่เคยท่วม

    เปนปีที่หนังสือหลายเล่มเสียหายไปกับน้ำหายไปกับช่วงวัยรุ่นช่วงหนึ่งของเรา

    เปนปีที่ได้ดูคนในครอบครัวคนที่รู้จักค่อยค่อยถูกโรคภัยหลายอย่างกัดกินจนตายทั้งจากในและนอกร่างกาย

    เปนปีที่เปนโควิด

    เปนปีที่ในหลายหลายสถานการณ์ในหลายหลายครั้งได้พัดความสัมพันธ์ของคนที่รู้จักและนับถือในวัยเด็กให้กลายเปนผู้ใหญ่ไก่กาไม่น่าเคารพไม่น่าเจอกันในวันนั้น ไม่น่าเจอกันในร่างนั้นไม่น่าจะได้เจอกันอีก และไม่ควรจะได้รู้จักกันเลย จนรู้สึกเสียดายชีวิตขึ้นมา

    เปนปีที่ย่าเสียหลังจากที่แกได้กลายเปนเด็กชนมากคนหนึ่งโดยสมบูรณ์ จากนั้น จึงได้กลายเปนเด็กน้อยและนอนหลับอย่างสงบอย่างคนแก่คนหนึ่ง ด้วยร่างกาย ผ่ายผอม และจากไปในวัย 93 ปี

    เปนปีที่หมากลับดาวแต่ต้องประกองใจคนในบ้านที่ร้องไห้หนักกว่าเราจนเราต้องเก็บอารมณ์นั้นไว้ไปปล่อยเองคนเดียว

    เปนปีที่เจอคนที่ใช่ไปเสียทุกอย่างเพียงแต่มันผิดช่วงเวลาและเราทั้งคู่ก็ล้ำเส้นของกันและกันและในอาณาเขตของความลับนั้นเราต่างรู้สึกโหยหากันและกันและการหักห้ามใจนั้นมันก็ขึ้นอยู่กับขวดเบียร์ของแต่ละคน

    เปนปีที่ทำร้ายจิตใจคนอื่นไม่น้อยกว่าการก่นด่าตัวเองด้วยความรู้สึกที่ฉันจะไม่เดินเข้าไปที่ตรงนั้น ฉันจะไม่พุ่งเข้าไปในตรงนั้นแต่จนแล้วจนรอด จิตใจของเราก็เดินเข้าสู่เส้นทางนั้นโดยง่าย แถมยังแคล่วคล่องในการทำให้จิตใจที่เหี้ยอยู่แล้วพังมากขึ้นไปอีกแล้วจากนั้นเราทั้งคู่ คุณและเธอต่างก็สะบักสะบอมวนเวียนอยู่กับการประกับประคองกับจิตใจที่บางวันก็ดีทรงตัวอีกวินาทีก็ตกต่ำจนถึงที่สุดจนกระทั่งวันหนึ่งด้วยจิตใจที่สะบักสะบอมแต่พร้อมเผชิญหน้า คุณและเธอก็ได้เจอกันและจากนั้น ด้วยอาการที่เมามาย เราต่างก็กลับมาทำร้ายจิตใจกันเองต่อไปอีกครั้งจนกระทั่งเรายิ้มให้กันได้ และภายในเบื้องลึกนั้นบาดแผลที่เกิดขึ้นก็ยิ่งรักษายากจนคุณและเธอต้องแบกมันไว้ด้วยอาการเรื้อรังนั้น

    เปนปีที่คุณมีคู่รักแต่การที่ถามไถ่ไปมาด้วยความรักว่าอยู่ไหนทำอะไร ไปด้วยได้มั้ยเริ่มไม่ใช่การถามมันคือคำสั่ง จนกระทั่งเธอกลายเปนคุณหมอตรวจไข้ทุกชั่วโมงเปนผู้คุมที่จ้องมองคุณดื่มจนกลายร่าง เปนผู้ตัดสินว่าคุณผิด คุณผิดคุณผิดไปในที่สุด

    เปนปีที่มีคุณไปด้วยในทุกที่เลยคุณได้คอนเทนต์ความรัก ผมได้ถ่ายภาพ จนกระทั่งการถ่ายภาพส่วนตัวก็ไม่ใช่การเยียวยาส่วนตัวอีกต่อไปแต่เปนหน้าที่ ที่ทำให้คุณได้แฮปปี้ยังไงล่ะ

    เปนปีที่เราแม่งได้เจริญเติบโตถูกปรับดัดตัดแต่งปล้ำกันเองจากที่ยาวเฟื้อย จนเหลือสั้นหด ห้วน งงงวยว่าจะเปนอะไรจนกระทั่งคลี่คลาย หยุดพัก เซ็ตตัว ปรับอีกนิด จนกลายเปนเราในตอนนี้

    เปนปีที่อยากจะบอกตัวเองว่าโอบรับคำชมนั้นไว้มึงสมควรจะได้รับมัน ความสุขต่างต่างก็ด้วยถึงแม้มึงจะรู้ว่าวันต่อมาอาจจะต้องชดใช้คืน แต่มึงก็สมควรได้รับมันไม่แพ้คนอื่นอนุญาตให้ตัวเองแฮปปี้ได้แล้ว

    เปนปีที่ได้กินเบียร์กับคุณ ขอบคุณที่ได้เจอกันในหลายครั้ง

    เปนปีที่ได้กินเบียร์กับคุณขอบคุณที่ได้เจอกันในวันที่เราได้ทำร้ายความสัมพันธ์ระหว่างกันและกัน

    เปนปีที่ได้กินเบียร์กับคุณขอบคุณทุกความลับในคืนดับ เรายังคิดถึงรสจูบของกันและกัน

    เปนปีที่ได้กินเบียร์กับคุณขอบคุณทุกความร่าเริงที่ได้รับมา และยังไม่พร้อมที่จะส่งคืนให้ใคร

    เปนปีที่ได้กินเบียร์กับคุณขอให้เปนปีที่ดีแล้วกัน

    ขอบคุณ ขอบคุณ และขอบคุณ

     

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in