若为此弦声寄入一段情
หากเสียงสายพิณนี้สามารถฝากความรักเอาไว้ได้

北星遥远与之呼应
ดาวเหนืออันไกลโพ้นก็ตอบรับมัน

再为你取出这把桐木琴
ฉันหยิบพิณไม้ถงขึ้นมาเพื่อเธออีกครั้ง

我又弹到如此用心
ฉันบรรเลงมันด้วยหัวใจอีกครั้ง

为我解开脚腕枷锁的那个你
เธอคือคนที่ปลดโซ่พันธนาการให้ฉัน

哼着陌生乡音走在宫闱里
ฮัมทำนองบ้านเกิดแปลกหู เดินอยู่ในวัง

我为君王抚琴时转头看到你
ตอนฉันบรรเลงให้กษัตริย์ ฉันหันไปเห็นเธอ

弦声中深藏初遇的情绪
ในเสียงพิณนั้น ซ่อนความรู้สึกของการพบกันครั้งแรก

*月光常常常常到故里
แสงจันทร์มักจะส่องไปถึงบ้านเกิด

送回多少离人唏嘘
พาความอาลัยของผู้จากไกลกลับมาเท่าไร

咽着你喂给我那勺热粥
ฉันกลืนโจ๊กอุ่น ๆ ที่เธอป้อนให้

这年月能悄悄的过去
ปล่อยให้วันเวลาผ่านไปอย่างเงียบงัน

灯辉摇曳满都城听着雨
แสงไฟไหวระริกทั่วเมือง พร้อมเสียงฝนตก

夜风散开几圈涟漪
ลมยามค่ำคืนพัดให้เกิดระลอกคลื่นเบา ๆ

你在门外听我练这支曲
เธอยืนอยู่นอกประตู ฟังฉันซ้อมเพลงนี้

我为你备一件蓑衣
ฉันเตรียมเสื้อกันฝนให้เธอ

琴声传到寻常百姓的家里
เสียงพิณลอยไปถึงบ้านของผู้คนธรรมดา

有人欢笑有人在哭泣
บางคนหัวเราะ บางคนร้องไห้

情至深处我也落下了泪一滴
เมื่อความรู้สึกลึกถึงที่สุด ฉันก็หลั่งน้ำตา

随弦断复了思乡的心绪
เสียงสายพิณขาด ปลุกความคิดถึงบ้านขึ้นมาอีกครั้ง

你挽指做蝴蝶从窗框上飞起
เธอขยับนิ้วเหมือนผีเสื้อ โบยบินจากกรอบหน้าต่าง

飞过我指尖和眉宇
บินผ่านปลายนิ้วและคิ้วของฉัน

呼吸声只因你渐渐宁静
ลมหายใจของฉันค่อย ๆ สงบลงเพราะเธอ

吹了灯让我拥抱着你
ดับไฟลง แล้วปล่อยให้ฉันกอดเธอไว้

冬至君王释放我孤身归故地

วันเหมายัน กษัตริย์ปล่อยฉันกลับบ้านเพียงลำพัง

我背着琴步步回望宫闱里
ฉันสะพายพิณ เดินไปก็หันกลับมามองวัง

你哼起我们熟知的那半阙曲
เธอฮัมท่อนเพลงที่เราคุ้นเคย

它夹杂着你低沉的抽泣
ปะปนไปกับเสียงสะอื้นเบา ๆ ของเธอ

路途长长长长至故里

เส้นทางกลับบ้านช่างยาวไกลเหลือเกิน

是人走不完的诗句
เหมือนบทกวีที่ไม่มีวันเดินจบ

把悲欢谱作曲为你弹起
ฉันเรียบเรียงความสุขและความเศร้าเป็นบทเพลงเพื่อเธอ

才感伤何为身不由己
จึงเข้าใจความเจ็บปวดของการไม่อาจเลือกชีวิตตัวเอง

月光常常常常照故里

แสงจันทร์ยังคงส่องไปยังบ้านเกิด

我是放回池中的鱼
ฉันเหมือนปลาที่ถูกปล่อยคืนสู่สระ

想着你喂给我那勺热粥
คิดถึงโจ๊กอุ่น ๆ ที่เธอเคยป้อน

这回忆就完结在那里
ความทรงจำหยุดลงตรงนั้น

这年月依然悄悄过去
กาลเวลายังคงผ่านไปอย่างเงียบงัน