เพิ่งเปิดเทอมแรกของปีสุดท้ายเอง ไม่คิดเลยว่าตัวเองจะเรียนจบแล้ว แถมยังจะได้เข้าไปทำงานในวงการหนังจริง ๆๆๆ อีก มันเป็นสิ่งที่ฝันมาตั้งแต่เด็กเลยอะ ยังจำได้เลยตอนประถมที่ไอ่แก้มให้กล้องเล็ก ๆ เป็นของขวัญวันเกิด แล้วบอกว่าเราจะใช้มันถ่ายอะไรก็ได้ ถ่ายทอดเรื่องราวของตัวเอง ยังจำได้จริง ๆ 

ตอนที่ครูเจนสมัยมัธยมเปิดหนังอิหร่านเรื่อง A Girl Walks Home Alone at Night ให้ดู ตอนนั้นไม่รู้เลยจริง ๆ ว่ามันจะมีหนังคาวบอยตะวันตก เฟมินิสต์ แวมไพร์ สัญชาติอิหร่าน ถ่ายทำในแคลิฟอร์เนียด้วย แต่ก็นะ ไม่ว่าจะเป็นใครก็สามารถสร้างสรรค์อะไรบางอย่างขึ้นมาได้ทั้งนั้น... 

แม้แต่เด็กผู้หญิงธรรมดา ๆ

ปีนี้เริ่มเป็นพี่เลี้ยงคอยสอนสกิลโปรดักชันพื้นฐานให้น้องปีหนึ่งด้วย หวังว่าน้องเขาจะรับรู้สิ่งนี้เหมือนกันนะ

เพิ่งจะมาตกผลึกได้ว่าตัวเองเดินมาไกลแค่ไหนแล้ว ผ่านจุดที่ตกต่ำที่สุดในชีวิตมาตอนที่เรียนสายนี้ แต่ก็ผ่านช่วงเวลาที่ดีที่สุดในชีวิตมาเหมือนกัน หวังว่าความเหนื่อยทั้งหมดนี้มันจะคุ้มค่านะ แต่เอาจริงก็ยังนึกภาพตัวเองตอนออกไปอยู่ในโลกของการทำงานจริงไม่ออกเลยอะ อยากรู้จังว่าจะเป็นยังไง ตัวเราในอีกหนึ่งปีข้างหน้า บางทีเราน่าจะลองเขียนจดหมายถึงตัวเองดูนะ ถามในสิ่งที่อยากรู้ไปเลย

ถึง ตัวฉันในอนาคต... เป็นไงบ้าง? ตอนนี้กำลังทำโปรเจกต์อะไรอยู่เหรอ? ถ่ายรูปจนเต็มไปกี่อัลบั้มแล้ว ฟิล์มหมดไปกี่รอบแล้ว

ถึง ตัวฉันในอนาคต... เราเจอใครสักคนที่รักเราจริง ๆ หรือยังนะ คนที่ไม่ได้คาดหวังให้เราต้องเปลี่ยนตัวเองเพื่อให้เข้ากับ ‘วิสัยทัศน์ผู้กำกับ’ ของเขา แล้วเราหาคำตอบได้หรือยังว่าจริง ๆ แล้วเราอยากใช้ชีวิตอยู่กับคนแบบไหน

แล้วก็รู้นะว่าเราบ้า เราคลั่งไคล้เรื่องภาพยนตร์มาตั้งแต่เด็ก ๆ แล้ว แต่สงสัยจริง ๆ ว่ะ นี่มันคือสิ่งที่เราเกิดมาบนโลกนี้เพื่อที่จะทำมันจริง ๆ ไหม ไม่เคยบอกใคร แต่เอาจริงมันก็แอบกลัวเหมือนกัน ถ้าทำ ๆ ไปแล้วสุดท้ายมารู้ทีหลังว่ามันเป็นสิ่งที่ไม่ใช่มาตลอดทั้งชีวิตเลย มันจะเป็นยังไงวะ