ยิ่งอ่านยิ่งเครียดตรงที่มีเรื่องวางแผนการเงินมาด้วย ไม่ได้ว่าการวางแผนมันไม่ดีนะ แต่ตัวละครทำเหมือนอาชีพตัวเองมันไก่กามาก พระนางคือไม่ได้เป็นคนไม่มีต้นทุนเลย ต่อให้ทั้งสองฝ่ายจะอยู่กับแม่และยายแต่ห่างไกลความลำบากพอควร ทั้งหน้าตาทางสังคมของอาชีพทั้งสิทธิประโยชน์ที่จะได้มาพร้อมหน้าที่การงานมันไม่ได้น้อย พอเน้นเรื่องนี้มากก็เลยกลายเป็นว่านี่เราอ่าน upper-middle class family อยู่หรือนี่ 55555 จบเรื่องไปก็หลอนคำว่าพอตอไปอีกนาน กลายเป็นแนวเด็กเสี่ยที่เสียดายความปูพื้นหลังว่าเป็นน้องข้างบ้านที่เคยเล่นด้วยกัน ส่วนยายของน้องปุ๊กนี่ตึงมาก เป็นเราก็เครียดอะ เรียนก็ยากอยู่แล้ว กลับบ้านไปยังต้องเจอความตึงอีก อยู่กับยายแค่สองคนเพื่อนสนิทก็ไม่มี ไม่ใช่เด็กดื้อจอมเถียงด้วยเลยลำบาก พอเจอหมอตังค์ (General เบ๊คณะแพทย์) เลยเหมือนคนเจอขอนไม้ต้องคว้าไว้