ไม่รู้นึกครึ้มอะไร ถึงได้กลับมาในที่แห่งนี้อีกครั้ง แล้วมันก็บังเอิญมากๆที่ได้เจอจดหมายของตัวเองที่เขียนถึงตัวเองในวัย 33 ปี ซึ่งถ้าเกิดไม่ได้นึกว่าอยากจะมาที่นี่ ก็คงจะลืมไปแล้วว่าเคยเขียนถึงตัวเอง 

เอาจริงๆ ผมเองก็ห่างหายจากการอ่านหนังสือไปนานเหมือนกัน เลยไม่รู้ว่าจะเขียนหรือเรียบเรียง สิ่งที่อยากจะบอกได้ดีเท่าเมื่อก่อนหรือเปล่า แต่คิดไปคิดมา ก็ดีไปอีกแบบ คือนึกอะไรได้ก็เขียนบอกเล่าไปเลย ไม่ต้องมานั่งนึกใช้คำให้เสียเวลา แต่ก็นะ บางคนอาจใช้ AI ในการเรียบเรียงคำ เรียบเรียงเนื้อหา ให้มันดูดียิ่งขึ้น แต่สำหรับผม ถ้าจะใช้ AI ก็อีแค่งานเขียนแบบบอกเล่ากึ่งบ่นแบบนี้ เสียของเหลือเกิน

นอกเหนือจากที่จะเข้ามาอัพเดตชีวิต และเขียนถึงตัวเองในอนาคต ยังได้ไปอ่านงานเก่าๆที่เคยเขียนไว้ว่าเคยเขียนอะไรลงไปบ้าง บางทีก็รู้สึกว่า ตัวเราในสมัยนั้นมีความมุ่งมั่นและความขยันในการสร้างสรรค์งานอะไรแบบนี้ ผิดจากปัจจุบันอย่างสิ้นเชิง 

หลังจากที่จบปริญญาเอกไป ก็ได้มารับรู้ถึงความจริงอันโหดร้ายของชีวิต ว่าเราไม่มีแผนสำรองอะไรเลย สิ่งที่เราทำในตอนนี้ คืองานสอนพิเศษที่ไม่ต่างอะไรจากงานฟรีแลนซ์ และผมเองก็ไม่รู้ว่า คนที่มาเรียนนี่เขามีความตั้งใจมากน้อยแค่ไหน อยากให้ทบทวนเนื้อหาเพื่อจะได้ไปสอบเข้าในที่ที่ตั้งใจไว้ แล้วสุดท้ายก็ทิ้งมันไปซะอย่างงั้น ปัจจุบัน ทำแฟนเพจอัพเนื้อหาและโจทย์คณิตศาสตร์ แบบลองทำดู อัพลงทุกวันนี่แหละ อยากรู้เหมือนกันว่า ถ้าทำแบบนี้ไปเรื่อยๆซัก 1 ปี 2 ปี หรือ 5 ปี 10 ปี สิ่งที่ทำอยู่มันจะพาเราไปสู่จุดไหน แต่ก็นั่นแหละ งานเดียวมันไม่พอหรอก ยิ่งยุคนี้สมัยนี้ที่เศรษฐกิจซบเซาที่หลายๆคนบอกว่า "เผาจริง" อยู่ทุกปี หรือสภาวะ "กบต้ม" อะไรก็ว่าไป การกอดงานที่ทำและเพิ่มงานเพิ่มช่องทางหารายได้ กลับเป็นสิ่งจำเป็น ไม่ใช่สิ่งที่เป็นทางเลือก 

แต่ก็นั่นแหละ ไม่ใช่เรื่องง่าย