คุณฟัง Nashville Skyline : 26 กันยายน 2555 - แด่คุณนะ...แด่คุณ

คุณพบกลิ่นหอมของพันธุ์ไม้กลิ่นหนึ่ง คุณหลงใหลกับมัน มากเอาการ ไม่เปนอันกินอันนอน เอาตัวเข้าไปเสือกไสในความหอมจนถอนตัวไม่ขึ้น แรงปรารถนาขั้นสุด คุณปรารถนาจะพบตัวจริงของมัน ถิ่นที่มันอยู่ ไม่เปนอันกินอันนอน ทุกข์ทรมานจนคุณแทบจะกลายเปนดอกไม้ที่เค้นดอกออกมาจากลำต้นเรียวเล็กของคุณ คุณจึงนึกได้ในวันหนึ่ง คุณจะดั้นด้นค้นหามัน ค้นหาถิ่นที่มันอยู่ ถิ่นที่มันนอน ดูมันผสมพันธุ์ผ่านละอองของมัน คุณผจญภัยสามทวีป เจ็ดภูเขา คุณจึงพบมันในป่าเล็ก ป่าหนึ่ง คุณพบมันยืนร้องเพลงกลางแสงแดดที่ส่องผ่านลำต้น คุณมองมันอย่างชื่นชม จนคุณแก้ผ้า เปลือยกาย คล้ายจะไชเท้าลงไปในดินนั้น คุณพยายามคุยกับมัน พยายามจนคุณนึกว่ารากฝอยกำลังขึ้นที่เท้าของคุณ คุณอยู่ในป่าจนฟังมันพูดรู้เรื่อง และมันพูดกับคุณรู้เรื่อง จนคุณเริ่มที่จะหลงรักมัน มากเอาการ ไม่เปนอันกินอันนอน เอาตัวเข้าไปเสือกไสในเกสรจนถอนตัวไม่ขึ้น จนมันเริ่มสร้างพันธะ ให้คุณอยู่ห่างจากมันในยามค่ำคืนของฤดูฝน มันบอกตัวมันจะอันตรายในช่วงฤดูนั้น คุณคิดว่ามันเหลวไหล จนกระทั่งนกแก้วป่าตัวหนึ่งไปเผลอกินน้ำฝนในตัวดอกของมัน นกตัวนั้นตกลงมา ชักดิ้นชักงอ ขดตัวจนอวัยวะภายในระเบิดออกมาเปนเกสร คุณถึงอยู่ห่างจากมันหนึ่งป่าใหญ่ ช่วงไหนฝนตกกระหน่ำแทบทั้งวัน คุณคิดถึงมันแทบขาดใจ วันไหนฟ้าครึ้ม คุณจึงออกไปคุยกับมัน มีวันหนึ่งหยดฝนหล่นลงบนแขนของคุณหนึ่งหยด การสนทนาจบลง คุณหนีไปจากมัน คุณเริ่มแสบคัน ตกค่ำในบ้านไม้คุณเกาแขนจนเลือดไหล คุณเหนดอกไม้ดอกน้อยโผล่ออกมาจากแผล คุณพยายามอยากมากที่จะถอนมันออกจากแขน คุณทำสำเร็จ แต่มันใช้เวลานาน ในการรักษา คุณพบว่ากว่าแผลจะรักษาหาย คุณกลับไปหามัน ป่าในวันนั้นเปลี่ยนไป สีสันเริ่มกลายเปนสีฟ้า ตัวมันก็ด้วย มันบอกกับคุณว่า ในวันแรกของฤดูหนาว ฉันจะระเบิดตัวครั้งสุดท้าย วันนั้นป่าโอบรัดตัวฉัน คุณควรไปอยู่ให้ไกลจากตรงนี้ เวลาของเราใกล้จะหมดแล้ว ถ้านี่คือครั้งสุดท้าย ขอให้มันเปนคำลาของเรา จากนั้นป่าก็จึงค่อยเคลื่อนไหว นั่นคือสัญญาณ คุณอยากเจอมันครั้งสุดท้าย แต่มันไม่มีครั้งสุดท้าย เวลาค่อยโอบรัดตัวเองเข้ามา และเมื่อวูบแรกของลมหนาวสัมผัสกาย ป่าทั้งป่าแทบคล้ายทัพวัวหนีพญาเสือ คุณหนีหัวซุกหัวซุน ไม่มีโอกาสได้ร่ำลา คุณหอบความอาลัยผ่านสามทวีป เจ็ดภูเขากลับบ้าน หอบเอากลิ่นที่คุณหลงใหลกลับบ้านไปด้วย เมื่อกลับมาถึงบ้าน ทุกสิ่งทุกอย่าง ที่คุณได้กลิ่น คุณได้กลิ่นแต่กลิ่นของมัน มันอยู่ในทุกที่ อยู่ในรอบกายคุณ อยู่ในตัวคุณ มันไม่ใช่รูปหลงในนามธรรม มันคือกลิ่นในรูปธรรม มันอยู่ในตัวคุณ มันกลายเปนคุณ ใจหนึ่งคุณคิดว่าคุณยังติดตรึงในมนตราของป่านั้น แต่อีกนัย มันคือคำสาป ที่คุณไม่มีทางถอนมันได้ มันคือคำสาปของรอยอาลัยที่เดินทางมาจากสามทวีป เจ็ดภูเขา

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น