รีวิวเว้ย (2263) ความรุนแรงที่ซุกซ่อนอยู่ในสังคมไทยมักไม่ได้มาในรูปแบบของการทำร้ายร่างกายที่เห็นบาดแผลชัดเจนเสมอไป แต่มักแฝงตัวอย่างแนบเนียนผ่านโครงสร้างทางวัฒนธรรมและค่านิยมที่ถูกทำให้เป็นเรื่องปกติ ไม่ว่าจะเป็นระบบอาวุโสและระบบอุปถัมภ์ที่กดทับสิทธิในการแสดงความคิดเห็น การปล่อยผ่านความรุนแรงในครอบครัวด้วยข้ออ้างว่าเป็นเพียง "เรื่องภายในบ้าน" รวมถึงการใช้คำพูดลดทอนคุณค่าและกลั่นแกล้งกันทั้งในโลกความจริงและพื้นที่ออนไลน์ สิ่งเหล่านี้คือภัยเงียบที่สร้างบาดแผลทางจิตใจและหล่อหลอมวงจรการยอมจำนนต่อความไม่เป็นธรรม (ที่ในท้ายที่สุดจะนำพาไปสู่การสยบยอมต่อปัญหาคสามรุนแรงที่ใหญ่ขึ้นและใหญ่ยิ่งขึ้น) ซึ่งตอกย้ำให้เห็นว่าตราบใดที่สังคมยังคงเพิกเฉยและมองความรุนแรงเชิงโครงสร้างเหล่านี้เป็นเรื่องที่ยอมรับตรานั้นความรุนแรงทางการเมืองโดยรัฐในสังคมไทยก็ยังคงเป็นเรื่องสามัญธรรมดาของสังคมแห่งนี้ไปตลอด