มันเป็นวันที่อากาศร้อนวันหนึ่ง ผู้คนกำลังเดินเลือกซื้อของกินกันในโรงอาหาร การ work from home ทำให้วิถีชีวิตเปลี่ยนไป ผมเดินหาร้านอาหารที่ถูกใจแต่ก็ยังไม่พบ มองดูบนโต๊ะก็แล้ว มองดูตามร้านก็แล้ว แต่ไม่คิดอยากกินอะไร เลยเดินออกไปข้างนอก แล้วก็ซื้อวาฟเฟิลลมาสองชิ้น (เป็นอาหารที่ไร้ประโยชน์ แต่เราเห็นแล้วเราอยากกิน แปลกมั้ย) ปรากฏว่ายังเหลือตังค์อยู่ ก็เลยจะต้องกินข้าวได้แล้ว ทำตัวให้เป็นผู้ใหญ่หน่อย
สุดท้ายก็มาลงเอยที่ร้านขายก๋วยเตี๋ยวเนื้อ ทีแรกจะสั่งซุปเนื้อมากินกับข้าว แต่ก็เปลี่ยนใจกะทันหัน สั่งเป็นเส้นเล็กน้ำไก่มะระแทน เป็นอาหารที่ไม่มันเกินไป แล้วก็พอจะอิ่มอยู่บ้าง (การเติบโตเป็นผู้ใหญ่ หมายถึง คุณจะต้องคำนวณปริมาณโปรตีนต่อวัน ต่อมื้อ ต่อความคุ้มค่าที่คุณจะจ่าย) เสร็จแล้วก็หาที่นั่งกิน โชคดีที่มีที่นั่งว่างใกล้ๆ ก็เลยได้กินทันที
แม้ว่าชามจะใหญ่ แต่ปริมาณอาหารที่ได้ก็ไม่มากเหมือนโรงอาหารที่ทำงาน อาจเพราะมีค่าเช่า ทุกคนเลยต้องคำนวณเช่นกัน ว่าจะขายอย่างไรให้ได้กำไรสูงสุด (นี่ก็เป็นอีกอย่างหนึ่งของชีวิตวัยผู้ใหญ่ เรื่องที่ว่า เราจะต้องคำนวณกำไรต่อวัน)
ระหว่างการกิน ผมมองไปรอบๆ มีผู้คนมากหน้าหลายตา ส่วนใหญ่เป็นพนักงานที่มากินข้าวกันเป็นกลุ่มๆ ผมเห็นแล้วนึกถึงช่วงที่เคยทำงานกับเพื่อนๆในองค์กรขนาดเล็ก ตอนนั้นเราก็ทำเหมือนกับเขา ที่ว่าเร่งออกก่อนเที่ยงเพื่อไปหาที่นั่ง หรือออกเลทเพื่อหาที่นั่งช่วงคนลุกแล้ว (นี่ก็เป็นอีกตัวอย่างหนึ่งของวัยผู้ใหญ่ เวลากินข้าวเราจะถูกแบ่งเป็น เช้า กลางวัน เย็น ตามวิถีชีวิต)
ขณะนี้ผมเป็นอิสระจากองค์กร เพราะผม work from home แต่ผมก็ไม่เป็นอิสระจากองค์กรในขณะเดียวกัน เพราะผมรู้ว่า อีกเดี๋ยว ผมจะต้องกลับมาที่คอม เพื่อมาทำงาน มันจึงเป็นความย้อนแย้งของชีวิตมนุษย์ในศตวรรษที่ 21 ที่มีอิสระที่จะทำงานที่ไหนก็ได้ แต่ไม่มีอิสระที่จะหนีจากการทำงานได้
เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น
Log in