สิทธิวันลา ตามกฎหมายแรงงาน คือ สิทธิขั้นพื้นฐานที่ลูกจ้างจะได้รับ เพื่อให้สามารถหยุดงานได้ในกรณีต่าง ๆ โดยไม่เสียสิทธิ และสวัสดิการที่กฎหมายคุ้มครองไว้ เพื่อสร้างความสมดุลระหว่างการทำงาน และชีวิตส่วนตัว และป้องกันการเอาเปรียบในการจ้างงาน
โดยในบทความนี้ จะมาแชร์สิทธิลาตามกฎหมาย เพื่อให้ HR ได้กำหนดสิทธิต่าง ๆ ในระบบ time attendance ให้ถูกต้องตามกฎหมายแรงงาน และป้องกันไม่ให้เกิดการเอาเปรียบพนักงานในองค์กร หากพร้อมแล้ว เราไปดูกัน
ราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 กำหนดสิทธิการลาไว้หลายประเภท ได้แก่
ลาได้เท่าที่ป่วยจริง
ได้รับค่าจ้างไม่เกิน 30 วันทำงานต่อปี
ลาตั้งแต่ 3 วันขึ้นไป นายจ้างอาจขอใบรับรองแพทย์ได้
ทำงานครบ 1 ปี มีสิทธิลาไม่น้อยกว่า 6 วันทำงานต่อปี
ได้รับค่าจ้าง
ทำงานไม่ครบ 1 ปี อาจให้ลาได้ตามสัดส่วน
สามารถตกลงสะสม หรือเลื่อนไปใช้ปีถัดไปได้
มีสิทธิลาได้ตามข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของบริษัท
กฎหมายไม่ได้กำหนดจำนวนวัน และการจ่ายค่าจ้าง
ลาได้ไม่เกิน 90 วัน (นับรวมวันหยุด)
ได้รับค่าจ้างจากนายจ้างไม่เกิน 45 วัน
ลาได้ตามระยะเวลาที่แพทย์กำหนด
ได้รับค่าจ้างตลอดระยะเวลาที่ลา
ลาได้ตามวันที่ทางราชการเรียก
ได้รับค่าจ้างไม่เกิน 60 วันต่อปี
ลาได้ตามหลักเกณฑ์ที่กฎกระทรวงกำหนด
ไม่ได้รับค่าจ้าง ในวันลา
หมายเหตุ: วันหยุดตามประเพณี และวันหยุดประจำสัปดาห์ ไม่ถือเป็นวันลา อีกทั้งรายละเอียด และจำนวนวันลา อาจแตกต่างกันตามประเภทการลา และข้อบังคับของแต่ละบริษัท
ลูกจ้างที่ทำงานครบ 1 ปี มีสิทธิได้รับวันลาพักผ่อนประจำปี ไม่น้อยกว่า 6 วันทำงานต่อปี และหากทำงานยังไม่ครบ 1 ปี นายจ้างอาจพิจารณาให้ลาพักผ่อนตามสัดส่วน
ลูกจ้าง มีสิทธิลาป่วยได้เท่าที่ป่วยจริง และมีสิทธิได้รับค่าจ้างในวันลาป่วยไม่เกิน 30 วันทำงานต่อปี ทั้งนี้ หากลาป่วยติดต่อกันตั้งแต่ 3 วันทำงานขึ้นไป นายจ้างก็มีสิทธิขอใบรับรองแพทย์
กฎหมายแรงงาน ไม่ได้กำหนดชัดเจนว่า การลากิจต้องได้รับค่าจ้างหรือไม่ ดังนั้น การจ่ายค่าจ้างในวันลากิจจึงขึ้นอยู่กับข้อบังคับ ระเบียบ หรือสวัสดิการที่บริษัทกำหนดไว้
หากวันลาของลูกจ้าง ตรงกับวันหยุดตามประเพณี วันหยุดนักขัตฤกษ์ หรือวันหยุดที่บริษัทกำหนดไว้ตามปกติ วันดังกล่าว จะไม่นับเป็นวันลา ลูกจ้างยังถือว่าได้หยุดงานตามสิทธิวันหยุดประจำอยู่แล้ว
เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น
Log in